Tijdens een kennisbijeenkomst kwamen er veel knelpunten aan de orde. Hoe bijvoorbeeld om te gaan met de in de toekomst te verwachten grotere hittestress en hoosbuien? De wateroverlast is in Pasgeld nu al een probleem waarvan de oorzaak onduidelijk is.

De enorme verstening die het gebied te wachten staat zal daar zeker niet in positieve zin aan bijdragen. Een suggestie was dat groenere tuinen en verplichte waterberging onder de woning (de Belgische methode) wellicht een stukje van de waterproblematiek weg kunnen nemen. Alle beetjes helpen, maar het is zaak om dit knelpunt niet naar de toekomst te schuiven, zoals dit nu gedaan wordt.

Ook de thema’s biodiversiteit en mobiliteit kwamen als knelpunten aan de orde. De belofte is om Pasgeld pas te bebouwen wanneer dat gebeurt op basis van de “robuuste groen-blauwe hoofdstructuur”: brede groene verbindingen vanaf de Vliet en het weidelandschap tot en met het Wilhelminapark.

Deze hoofdstructuur mét alle zogenaamde ecologische verbindingszones is een, door de gemeenteraad zelf vastgestelde, keiharde randvoorwaarde voor behoud en verbetering van de biodiversiteit. Maar ook de mobiliteit moet aandacht krijgen, omdat de vele duizenden nieuwe bewoners en gebruikers wel van A naar B moeten kunnen komen. Ook hier zien we een groot knelpunt, omdat de voorwaarden voor biodiversiteit die van mobiliteit in de weg staan. Extra gelden uittrekken voor robuuste ecologische verbindingszones, zoals ecoducten, zou een oplossing kunnen zijn. Niets doen, maar wel bouwen, is geen optie. Het zou de doodsteek betekenen voor hetgeen Rijswijk nu nog uniek maakt en onderscheidt van de omringende bebouwing: een groene buffer voor mens, plant én dier.