In een tweet noemde ik hem ooit de onderburgemeester. Hij is een bijzondere verschijning en ik denk dat ik vorige week mijn laatste ontmoeting met hem had. Hij vertelde me zo vlak voor het Duitse grootwinkelbedrijf. ‘ik heb alles al geregeld, mooie kist uitgezocht. Ik hoef niet meer.’ (Denk er even het plat-Haags bij.)

Ik weet nog heel goed wanneer ik deze onderburgemeester voor het eerst bewust zag. Toen hij op een afdelingsvergadering van de PvdA in november 2013 samen met een van zijn vriendinnen in een scootmobiel, zijn steun kwam betuigen voor een kandidaat. De komst van de onderburgemeester in de PvdA-bijeenkomsten, bleef beperkt tot die ene keer. Ook de kandidaat had zich, net als wel vaker gebeurt in politieke partijen, na een vliegende start toch vergist in het taaie en saaie handwerk dat politiek bedrijven vooral is. Ook die hebben we niet vaak meer gezien in Rijswijks verband.

Op straat zag ik de onderburgemeester sindsdien des te vaker. Het oude centrum is een beetje zijn gebied.  Of het nu bij de dodenherdenking was, gewoon in het oude dorp of zoals op de foto op de nieuwjaarsreceptie van 2018 in de Schouwburg. Hij was er, kende iedereen en de burgemeester van Rijswijk had, net als de meeste mensen altijd tijd voor deze Rijswijkse verschijning.

Wat zijn ‘business’ geweest was, wilde hij me wel een keer vertellen. Mijn geliefde en ik waren in het oude centrum aan het eten toen de onderburgemeester met een samenzweerderige blik en een nog geheimzinniger toon, zijn verhaal deed. Nu hoorde die manier van spreken een beetje bij hem. Alsof je heel bijzonder was, alsof je zo bijzonder was dat hij ook dit geheim wel met jou wilde delen.

Hij had een bekeuring gekregen van de oude burgemeester, ‘je weet wel, die vrouw. Ja wist hij veel, hij had nu eenmaal van die vrouwen voor hem werken en toen de gordijnen onderzocht werden, nou, je begrijpt het wel, of juist niet, híj niet in ieder geval… er zat sperma in de gordijnen. Begrijp jij het? Voor een gewone massagezaak? ‘ (En nogmaals, denk het Haags erbij.)

Ik weet tot op de dag van vandaag niet wat ik van dit vertrouwen moet denken. Laat staan van zijn bedrijf. Maar van de onderburgemeester kan ik toch eigenlijk alleen maar een beetje houden. Hij lijkt mij een man van dertien ongelukken, een beetje fout, foute schoenen, foute praatjes, altijd een ketting om, een zwak voor vrouwen en het hart uiteindelijk op de goede plaats. Eigenlijk de enige echte Hagenees in Rijswijk.

Afgelopen donderdag liep ik hem dus tegen het lijf. Ik had mooie schoenen aan maar niet de mooie of beter in zijn ogen geile, hakken waar hij mij sinds hij die een keer gezien had, altijd naar vroeg. Dit keer had hij zelf geen instappers aan maar een beetje goudgele, slangenleerachtige geschubde schoenen. Ook mooi. ‘Ik heb er genoeg van. Ik wil niet meer. Vergevorderde vorm van kanker.’

Ik gaf hem een hug en wist niet meer te zeggen dan ‘ik ga je missen. Hou je haaks.’

Thuis heb ik speciaal voor hem, even zijn lievelingsschoenen aan gedaan.