Sportjournalist Edwin Cornelissen blikt terug op sportjaar 2016. Edwin Cornelissen heeft nog altijd een goede band met voormalige medewerkers van Omroep Rijswijk en hij is er trots op dat hij zijn loopbaan destijds is gestart bij de lokale omroep in Rijswijk. Hij is ook altijd bereid voor het geven van een interview. We beleven het sportjaar 2016 door de ogen van de sportjournalist die werkzaam is bij de NOS en alle grote evenementen zo’n beetje heeft mee mogen maken. Lees hieronder het openhartige interview dat onze redactie had met de in Limburg wonende Edwin Cornelissen.

 

Hoe kijk je als sportjournalist terug op 2016?
Cornelissen:”De afgelopen maanden ben ik druk geweest met het maken van montages voor het Radio 1 Jaaroverzicht. Toen hoorde ik al die sportmomenten weer voorbij komen en realiseerde ik mij eens te meer wat een bijzonder jaar het is geweest. Sommige prestaties was ik bijna alweer vergeten. Kiki Bertens bijvoorbeeld, die op Roland Garros de halve finale haalde en daarin ondanks een kuitblessure serieus tegenstand bood aan Serena Williams. Het was het jaar van Max Verstappen, Tom Dumoulin, Steven Kruijswijk en zijn dramatisch verloren Giro, de enerverende ontknoping in de eredivisie. Maar uiteraard staan vooral de grote evenementen waar ik zelf bij ben geweest in mijn geheugen gegrift. Het EK voetbal zonder Nederland, en de Olympische Spelen met acht keer Oranje-goud.

Wat maakte het meeste indruk op jou op de Olympische Spelen?
Dat zijn dan vaak momenten waar je zelf live getuige van bent geweest. Ik noem er twee. Uiteraard de gouden medaille van Sanne Wevers op de evenwichtsbalk. Dat was voor mij dé medaille van de Spelen. Omdat turnen zo’n grote, mondiale sport is. Omdat balk het lastigste toestel is. Omdat Sanne Wevers een heel sympathieke vrouw is, die van ver is gekomen om op 25-jarige leeftijd haar olympische droom te verwezenlijken. En omdat ze erin slaagde de grote favoriete, Simone Biles uit Amerika, te verslaan. Voor mij is dat een gouden medaille van het kaliber Epke Zonderland in 2012. Zeer verdiend dat zij is uitgeroepen tot Sportvrouw van het jaar. Ik zat in Rio op de tribune live radio-verslag te doen van de balkfinale, met turnster Céline van Gerner als co-commentator. We zaten daar met het zweet in de handen, het was een ongelooflijk zenuwenspel. De spanning, de ontlading, het was onvergetelijk. Het tweede moment: zwemmer Ferry Weertman die Olympisch kampioen werd bij het open water-zwemmen. Ik stond op het strand van Copacabana tussen de zwemmers, die waren gekomen om Weertman aan te moedigen, en zijn coach Marcel Wouda. Weertman tikte aan na een close gevecht met zijn Griekse concurrent. Op het grote scherm werd aanvankelijk de Griek als winnaar vermeld. Marcel Wouda stond naast mij te stuiteren van de adrenaline. Helemaal toen er een review kwam. Wouda zag de herhaling en schreeuwde in mijn microfoon: ‘HIJ HEEFT HEM, HIJ HEEFT HEM!’. Een enorme explosie van vreugde. Dichter kon ik er echt niet op zitten.

Wat heeft je verbaasd?
“De hele discussie rondom het wegsturen van Yuri van Gelder en alle emoties die dat losmaakte. Ik heb zelden meegemaakt in de sport dat een kwestie zo zwart-wit werd gezien. Je was pro-Yuri of je was anti. Ik probeerde als journalist vooral neutraal te zijn. Maar als ik zag wat voor reacties ik via de social media binnenkreeg… de nuance was ver te zoeken. Het verflauwde ook niet toen de rechter Yuri in het ongelijk had gesteld. De kwestie heeft ons in ieder geval aardig bezig gehouden in Rio. Er schiet mij trouwens nog een leuke anekdote te binnen: begin november sprak ik Yuri voor het eerst sinds Rio weer, hij trad op tijdens een turngala in een sportcentrum in Leek. Na afloop kon ik hem interviewen in de bar van de aangrenzende bowlingbaan. Dat is na zo’n gebeurtenis als in Rio altijd wat ongemakkelijk, er zit wat spanning op. Maar het gesprek liep goed, tot opluchting van ons beiden. Na afloop kwam de ober van het bowlingcentrum naar ons toe met de vraag of we wat wilden drinken. Samen met een kranten-collega keek ik Yuri aan, wat zal hij bestellen? Yuri zweeg heel lang en zei toen wijselijk: “Nou, doe mij maar een ijsthee!”. Waarop we gedrieën in lachen uitbarstten. Het ijs was gebroken.”

Wat deed de dood van Johan Cruijff met je?
“Gek genoeg beleefde ik het vooral als journalist. Ik was vrij die dag, maar heb aandachtig gevolgd hoe zijn overlijden op radio en televisie werd gebracht. Ik zag een geëmotioneerde Frits Barend bij DWDD, een geëmotioneerde Jack van Gelder in het Journaal. En dat vond ik ergens ongemakkelijk, want journalisten tonen hun emoties doorgaans niet. Maar ik dacht ook: voor deze mannen is het de afsluiting van een tijdperk. Voor mij was dat minder het geval. Cruijff, de speler, was van vóór mijn tijd. Cruijff, de trainer, heb ik als tiener wel gevolgd. Maar daardoor raakte het mij waarschijnlijk wat minder persoonlijk. Ik was wel echt ontroerd door Frank Rijkaard, die tijdens het Sportgala zo’n mooi verhaal vertelde, hoe routinier Cruijff en groentje Rijkaard tijdens een bosloop samen een stuk afsneden. Rijkaard vertelde met zoveel beleving, het kwam recht uit zijn hart. Het kippenvel stond op mijn armen.”

Wij wensen Edwin en zijn gezin een voorspoedig 2017 toe!

Tekst: René Marquard