December is de voorgeprogrammeerde maand van blijdschap. Een maand waar de geur van speculaas, pepernoten, reerug en wildgebraad je tegemoetkomt. Familie, warmte, lichtjes en buitensporige verwennerij. De viering van de geboorte van het kindeke Jezus. Of men nu gelooft in het verhaal van die Jezus-gast of niet.

De tolerante kalendermaand waar een grote groep voor één keer in het jaar de kerk bezoekt, gelovig of niet. De maand dat het folklore Sinterklaasfeest wordt gevierd. De maand van gezelligheid, tolerantie en naastenliefde. Dit jaar is er een nieuwe Nederlandse traditie bij gekomen, van een dame die niet mijn vriendin is, en het ook nooit worden gaat.

Sylvana Simons Haat
Laat ik duidelijk zijn: Sylvana Simons Haat. Compleet met filmpjes waarin onder meer het gezicht van mevrouw Simons te zien is, op lichamen van zwarte opgehangen Amerikanen die gezellig als kerstballen aan bomen bengelen. Daaromheen een groep goedlachse parelwitte mensen, die als kinderen zo blij zijn met het aanzicht van de bungelende pieterbazen. Big fun!

‘Oh Sylvana, eet toch liever een banana’
De arme Sint legt het bijna af als het om liedjes gaat. Hoofdpiet Syl is een gewild onderwerp. Menig Nederlander voelt zich geroepen om zijn of haar versie gevuld met ranzige of hatelijke teksten op het net te verspreiden. ‘Oh, Sylvana, eet toch liever een banana’ en ‘Sylvana Simons daar moet een piemel in’. Moet allemaal kunnen, dat heeft die zwarte bitch met haar hardvochtige zwarte pietenstandpunt over zichzelf afgeroepen. Simons is de belichaming van de hele Zwarte Pietendiscussie.

Witte baas
Een discussie die ik pas 51 lentes hoor, met het grote verschil dat de hier geboren jeugd zich nu durft uit te spreken en er internet is. Als gastarbeider kon je back in the days wel wat vinden, maar je had je baan nodig, je keek wel uit om iets over de traditie van je witte baas te zeggen. En maar lachen als een boer met kiespijn als jouw naam werd omgedoopt in de onzijdige naam van Zwarte Piet.

Achterlijke roetmop
Ik dwaal af. Een plofkip verdient een beter bestaan dan Syl, die leeft in ons Democratische koninkrijk. De moeder van kinderen waarvan hun navelstreng hier in Holland is doorgeknipt, kinderen die het vast niet raakt wat men over hun moeder roept. Die achterlijke roetmop met heuse emoties. Laten wij haar zonder schaamte verbranden net zoals vroeger. Voor haar is een gaskamer nog te goed. In de hel moet ze rotten. Hoe durft ze met haar zwarte tengels aan ‘ons’ Sinterklaasfeest te komen?

Opperpiet Sylvana
Het feest dat niets met racisme en discriminatie te maken heeft. Hoe verzinnen die zwartjes het. Opperpiet Sylvana die de stoet aanvoert moet monddood. Oprotten met die zwarte kanker Piet. Het is een kinderfeestje van alleen maar nette mensen, het valt keurig binnen de lijntjes van zo’n kleurplatenniveaufeestje en de oer-Hollandse opvoeding. De Nederlander verdedigt het kinderfeestje op een gracieuze manier, dat blijkt aan alles. Met trots kan men aan hun kuikens laten zien hoe zij hun Piet hebben verdedigd tegen een 1.57 lange vrouw.

Ik denk dat het de kinderen geen reet uitmaakt, als ze maar hun cadeaus krijgen. Weet je, ik tip het onderwerp over Zwarte Piet alleen aan, ik zou niet durven er een mening over te hebben. Ik DENK dat Piet, die goede oude traditionele Zwarte Piet, niemand kwaad doet. Die gekke Sylvana; die ziet ze vliegen. Of was het hangen? Joh, Sylvana…die moet niet willen denken.