Dat het ertoe doet wat je doet. Dat probeerde ik mijn leerlingen afgelopen week uit te leggen. Sommige jongeren zijn nu al zo teleurgesteld in wat het leven hen gegeven heeft dat ze opvattingen hebben die ik maar moeilijk kan navoelen.

Als ik bijvoorbeeld zeg dat in maatschappijen waar de inkomstenverschillen niet zo groot zijn, mensen gelukkiger zijn, dan geloven ze me niet. Het is dan niet zo moeilijk om statistieken van de UN of ons eigen Centraal Bureau voor de statistiek te laten zien om ze te bewijzen dat dat Nederland tot een van die gelukkige landen hoort.

Als ik zeg dat ik na mijn Nieuw-Zeelandreis weer heel zeker weet dat ik nooit ergens anders dan in Nederland wil wonen dan kijken ze me verbaasd aan. Eeuhh. Als ik dan zeg dat ik daar iedere dag een zwerver zag van hun leeftijd dan begrijpen ze me nog niet echt. Immers, hier hebben we een heel stelstel van opvang en vangnet waardoor mensen niet op straat hoeven te leven. Als ik zeg dat we blij mogen zijn dat we belasting betalen en dat de overheid via die belastingen ervoor zorgt dat we niet zelf straatlantaarns moeten betalen of de couveuse voor ons kind om maar voorbeelden te noemen, dan begrijpen sommigen me al iets beter. Het doet ertoe om je ergens maatschappelijk voor in te zetten.

Verdrietiger word ik als ik merk dat er leerlingen zijn die denken dat hun bestaan er niet toe doet. Dat gevoel kan anderen ruimte bieden om die leegte in te vullen met foute denkbeelden en fanatisme maar het is vooral natuurlijk een enorm gevoel van leegte voor die jongen of dat meisje zelf. Of het helpt weet ik niet, maar ik deed toen de uitspraak waarmee deze column begint. ‘Ook al ben je maar een druppel in de zee, de zee is daarna nooit meer hetzelfde’.

Ik ken een prachtig gedicht over dit thema. Ik weet nog dat mijn leraar Nederlands dat met ons, zijn klas, besprak en dat ik het daarna zelf nog vaak gebruik heb. Op zoek naar dat gedicht – dat ik nog niet gevonden heb- kom ik het volgende tegen op internet:

“Je bent als een druppel van leven in een zee van Bewustzijn. Alles is verbinding. … Gedichten Paula Hagenaars Strand bij Domburg. Bezoek de post voor meer.”

Ik zoek vervolgens bij Slauerhof op, hoewel ik weet dat hij het gedicht dat ik zoek, niet geschreven heeft en ik stuit op deze oproep

“Maar in zijn nachten ruischt de zee een lied,

Een mild vermanen om het leven niet

Op zich te nemen als een zwaren last…”

Zo aan het begin van de week, wens ik ieder dit inzicht. Neem het leven niet als een zware last en bedenk ‘jouw druppel verandert de zee’.

Yvonne Hagenaars