Heeft u het prachtige, adembenemende variététheater met en over Buziau gezien? Nee? Dan heeft u echt heel erg veel pech. Onze Rijswijkse schouwburg, al twee keer beloond met prijzen, was dé plek om te zijn de afgelopen week. Nu is de voorstelling weg. Komt nooit meer terug.

En wat heb ik genoten van de amateurs die betrokken waren bij de voorstelling. En wat werd de voorstelling van veel extra lagen voorzien door de vele professionelen zoals acrobaten, balletdansers, een geweldig orkest. Door de vertolker van de hoofdpersoon die ontroerend, larmoyant of komiek speelde en door de verteller ook acteur van beroep. Ongetwijfeld was de voorstelling ook een geweldig indrukwekkend spektakel door de regie, het uitgebalanceerde script van Karel de Rooij (u vast beter bekend als Mini van Mini en Maxi) en Fred Florusse voorheen cabaretier bij Don Quishocking.

Euhhh dit stukje heet toch Lezen 2? Waar gaat dit allemaal over?

Ik schets u een scene uit de voorstelling. Stel u voor. Het is de Tweede Wereldoorlog (1940-1945). En er was toen nog geen tv, geen whatsapp, Twitter, laat staan film voor het grote publiek. Maar er was wel verdriet en onzekerheid. Nederland was bezet. Niet onze grondwet gold maar de wetten van de bezetter. Lang was er nog onafhankelijk theater. En theater toen was, wat het nu nog is. Vermaak, leerzaam, grappig en zeker een vlucht uit het hedendaagse leven en zoals dat hoort met theater: eigenzinnig. Dus het publiek ging graag en in groten getale naar Buziau. Maar na de scene die ik hieronder beschrijf was er geen Buziau meer in het theater.

buziau

Fietsers rijden het toneel op. Hun handen niet in handschoenen aan het stuur maar in moffen. Volgens de Van Dale een soort gewatteerde koker waarin je je handen steekt tegen de kou. Mijn moeder heeft ooit voor mij een mof gemaakt, gevuld met bont. Heerlijk warm.

Buziau komt op. Hij houdt een van de fietsmoffen omhoog. Hij zegt ‘kijk, deze mof is van kant. Heel bijzonder. Eigenlijk zouden ze alle moffen van kant moeten maken.’ Op dat moment, angstaanjagende muziek, dreunt een groep van de SS het toneel op. Hun leider zegt ‘u weet dat u dat soort grapjes niet mag maken. We arresteren u.’
Buziau wordt gevangen gezet.

In de show betekent deze gevangenschap de omslag in zijn carrière. Na de oorlog wordt het nooit meer wat met Buziau. Hij stopt. En omdat hij geen autobiografie geschreven heeft; omdat hij over zijn Duitse tijd nooit iets gezegd heeft omdat hij niet van film en niet van foto’s hield. Ondanks dat Buziau weliswaar een uniek talent was en de allergrootste in zijn vak, hij was bescheiden. Dus weten we uit eerste bronnen niet zoveel van hem.

Lezen.
Ach, er valt veel te lezen over het theater door de eeuwen heen, over hoe theater en amusement onder de Duitsers was. Over Duitsers. Over Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog. Over de SS. Over variété. Komieken. Over de carrière van Mini en Maxi. Over de geschiedenis van Don Quishocking. En natuurlijk over Don Quichot van La Mancha geschreven in 1605 (echt 400 jaar geleden) door Cervantes. En waar je over dit alles wat ons dagelijks raakt, iets kunt zien? In boeken dus. Lezen. Doen hoor!