‘Het gewoonste is bijzonder, ja zelfs een wonder’

Een zoon.
Het eerste kind dat ter wereld kwam toen ik mezelf al heel volwassen vond, was een jongetje. Het eerste kind van mijn schoolvriendin. Een zoon nog wel. Gaaf, een stamhouder. Toen hij nog maar een paar uur oud was, hij maar huilde en vreemd at, bleek na onderzoek dat hij inwendig wat defecten had. Niet alleen had hij maar een nier maar hij was verder ook nog niet helemaal af: hij had geen poepgaatje. Het wonder van deze tijd. Het kon hersteld worden, het was en is een prachtzoon.

Een zoon. Het enige kind van een tweede leg. Een kind dat briljant is, een afschuwelijk slim stel hersens heeft en een plaatje om te zien. Deze zoon kan het leven niet zo aan. Zit al vanaf zijn twintiger jaren in de WAJONG en moet steeds maar horen dat mensen die daar gebruik van maken eigenlijk uitvreters zijn.

Een zoon. Je zult hem maar niet kunnen krijgen. En ohh, zegeningen van de wetenschap. Je reist nadat hier in Nederland al die pogingen met het implanteren van vele eicellen alleen maar tot pijn en tot frustratie hebben geleid uiteindelijk af naar België. Maar ook daar, na een jaar, wil er geen zaadcel doordringen tot de eicel die tot leven leidt.

Een zoon. Omdat niemand het mag weten, ga je ergens anders naartoe. Je laat je kind achter. Je hebt je hele leven een gat in je hart en je omgeving snapt niet waarom je soms zo onbedaarlijk kunt huilen.

Een zoon. Je hebt hem aan de borst gevoed. Hij heeft zich zo misdragen dat er iemand gestorven is door een grap die hij uithaalde. Je bent hem even kwijt geraakt zeker toen hij puber was. Hij is weer bij je terug. Hij krijgt een aandoening en sterft veel te jong.

Allemaal zoons, allemaal bijzonder. Allemaal de moeite waard om te koesteren en er verantwoordelijkheid te nemen. Als ouders. Als maatschappij.

De geboorte van mijn zoon, maakt deze periode van het jaar al 25 jaar tot een feestje. Dat hij ervoor koos om precies in deze tijd voor 5 december ter wereld te komen: een bijzonder cadeau. Op niets gebaseerd was ik ervan overtuigd dat ik allemaal dochters zou krijgen. Dat de vroedvrouw dus op enig moment vroeg ‘wil je niet weten wat het is?’ en tot mijn verbazing zei ‘het is een jongen’ was dat niet minder dan een wonder. Zijn geboortekaartje, getekend door zijn vader, zegt genoeg.

Een zoon. Straks vieren we met kerst het wonder van de eerstgeboren zoon. En voor wie dat gelooft is hij de zoon van God. Een feest van hoop en nieuw begin. Want zo is het. Iedere geboorte, ieder nieuw kind, is een teken van hoop. Volgens mij kunnen we niet dankbaar genoeg zijn dat gewone dingen zo wonderlijk zijn. Gefeliciteerd zoon. Vijfentwintig jaar alweer een wonder.

Yvonne Hagenaars

PS Volgende keer over mijn dochters

Foto: Geboren Floris Adriaan Wolterink 25-11-1992
Tegeltje gemaakt door de buurman van mijn moeder met als voorbeeld het geboortekaartje van mijn zoon. Zijn zusje pakt hem uit, wij kijken daarnaar, ik heb twee poezen op schoot.