Als je bepaalde lelijke en nare uitdrukkingen gebruikt en dat maar vaak genoeg doet, dan denk je al gauw dat zulke woorden normaal zijn. Ja toch? En wat dan nog?

U kent dat wel. Wie hoort niet zeggen ‘hun doen dat ook ’terwijl het echt is ’zij doen dat ook’. Dat is nog de minste van vele spreek – en schrijffouten. (Zie de hilarische uitzending van Lubach over dieethypes). Op de plekken waar veel jongeren zijn, is het gewoon te pas en te onpas het vrouwelijk geslachtsdeel te gebruiken als iets even wat minder is. Tenminste ik dacht dat het alleen onder jongeren gebruikt werd. Verbazingwekkend vind ik het om te horen dat veel ouderen of in ieder geval zij waarvan ik denk dat ze het goede voorbeeld zouden moeten geven (ook op radio en tv enzo) ook zeggen ‘dat is toch echt k..’ En zelfs in de raadszaal hoorde ik ‘dat is echt k… ‘

En moet je als minister nu echt zeggen ‘blijf met je poten van mijn raadsleden af’?

Okay, ik ben een dinosaurus want ik vind dat soort taalgebruik, raar, onfatsoenlijk en volstrekt onnodig. Bovendien zie ik dat als fouten of onfatsoen normaal gevonden wordt, alles gaat glijden. Mijn moeder zei tegen mij, als ik het inmiddels ouderwetse scheldwoord ‘Jezus’ gebruikte dat ik daarmee moest stoppen. Dat ik op z’n minst moest weten wat ik zei. En zo is het.

Want de lachers op de hand krijgen, of een beetje meedoen, kan ook op andere manieren. En met zeggen ‘Ach, Yvonne, waar maak je je druk om?’ treed je de wereld binnen van schimmigheid en alles maar kunnen roepen. Nee, het mag dan modern zijn om te zeggen ‘het gaat om de beleving’ en ‘het gaat om de emotie’, en ‘als het maar overkomt’ maar voor mij is ook in deze tijd van marketing en gebruiksprofielen, niemand ontslagen van de plicht om de waarheid te zoeken. En dan kan je dus niet alles zeggen.

Ziektes gebruiken om eens even lekker los te gaan? ‘Krijg de tyfus’, ‘joh, kanker op’. Toch maar niet doen. De volgende klinkt misschien heel gewoon, misschien zelfs een beetje lief: ‘ik schrik me een beroerte.’

Wel, ik ben van de reacties op mijn vorige blog ‘oneerlijk’ niet geschrokken en al helemaal geen beroerte. Uiteindelijk zeggen uitspraken vaak meer over de mensen die ze uitspreken dan over de zaak waarover ze het willen hebben.

Maar als je een beroerte in je nabije omgeving overkomt. Kijk, dan schrik ik wel. En dan denk ik ‘ah, joh, t.. toch op met je k..beroerte’ En toch is dat dus, zelfs dan, niet nodig. Echt niet, want het helpt niet.