De afgelopen weken heb ik even mijn billen samen geknepen gehouden: wat zou de uitspraak van de rechter zijn over een leerling die kennelijk 0,05 punten tekort had voor haar diploma? Een leerlinge van een Voorbereidend Wetenschappelijk Opleiding (VWO) dus iemand die zich wil gaan bekwamen op academisch vlak, iemand die pas na veel lezen en leren, wil gaan studeren om dan weloverwogen op eigen kracht tot een conclusie te komen. Zij dus (haar ouders), heeft een proces aangespannen omdat het onrechtvaardig is dat zij met een 0,05 tekort zakt. Dat is natuurlijk ook heel erg zuur. De rechter heeft de school en de organisatie die de norm voor toetsen landelijk vaststelt in het gelijk gesteld. Terecht.
Het is een trend: als iets tegenzit dan zijn steeds meer mensen geneigd om een schuldige buiten zichzelf te zoeken en die dan voor de rechter te slepen om gelijk te krijgen. Ongemak en tegenslag wegprocederen.

Dat is niet anders in het onderwijs. Ik ken advocaten die hun praktijk vol hebben met ouders die vinden dat de overgang naar de HAVO in plaats van het VMBO of van het Atheneum in plaats van de HAVO, gerechtelijk afgedwongen moet worden ‘omdat de school een fout heeft gemaakt’. Het is een beetje als die vader die met een knuppel op school kwam om de docent te vertellen dat een ‘2 voor een proefwerk van zijn zoon hersteld moest worden’ en die dan daarna naar de rechter stapt om aan te tonen dat de lessen Nederlands niet deugen. Of de moeder die haar stomdronken dochter op een schoolfeest met bloed uit de neus op de grond ziet liggen en dan zegt ‘mijn dochter drinkt niet’ om dan vervolgens een rechtszaak aan te spannen ‘omdat de school niet goed voor de veiligheid heeft gezorgd.’

Goed. Dat zal allemaal nog. Nederlanders hebben het recht om te procederen om missstanden aan de kaak te stellen. Scholen hebben de plicht om hun zaakjes goed op orde te hebben. Maar mijn grote zorg zit hierin: wat geven wij onze kinderen mee als je je als ouder gedraagt zoals in bovenstaande voorbeelden?

In een krant stond deze week op de voorpagina ‘accepteer tegenslag, daar leer je meer van’.

Als ik vroeger thuis kwam met een onvoldoende voor een proefwerk dan kon ik van mijn ouders er een uitbrander over heen krijgen: ‘waarom heb je dan ook niet harder geleerd?’ Lijkt mij de juiste reactie: je kind leren dat het zeker in schoolse zaken, verantwoordelijk is voor zijn eigen gedrag. Nu hoor ik vaak dat ouders op school verhaal komen halen ‘waarom heeft u zo’n moeilijke toets gegeven?’ ‘Wat gaat u doen aan zijn onvoldoende?’

En dan het geval van het 0,05-meisje. Haar ouders bedenken dat ze een advocaat inhuren ‘want ze moet toch vanaf 1 september kunnen studeren?’ Wat geven zulke ouders hun kind mee? De leerling had oorspronkelijk een vier en nog wat voor haar toets Frans. Een 4,3… Daarnaast had ze dus kennelijk niet genoeg compensatie bij andere vakken om haar gemiddelde naar een 5,5 te brengen. Om het met mijn leerlingen te zeggen duhhhhhhh…

Kom op! Je wordt groot van tegenslag. Grensgevallen zijn altijd pijnlijk als je net niet krijgt wat ze aan de andere kant van de grens nu eenmaal wel hebben. Maar daar zijn grenzen voor. Dus, hoe lastig ook ‘if it does not kill you, it makes you stronger’.

Arme ouders, arm meisje van 0,05. Ik hoop dat haar ouders haar meegeven dat ze vanaf nu verantwoordelijk is voor haar eigen cijfers, in 6VWO. Dat ze haar zullen steunen als ze eens tegenslag heeft; dat ze haar leren dan niet naar anderen maar naar haarzelf te kijken. Ik hoop dat zij een geweldig laatste middelbare schooljaar heeft waar ze een voorbeeld is voor haar medeleerlingen en waar ze zoveel compensatie in allerlei vakken opbouwt dat ze met glans haar diploma haalt.

Yvonne Hagenaars

http://www.youngworks.nl/van-patatgeneratie-tot-prestatiegeneratie/
In dit wat oudere artikel staat over onze laatste generatie dat zij zouden kunnen multitasken. Inmiddels is al aangetoond dat dat voor ons brein onmogelijk is. Fietsen en praten tegelijk jazeker, maar aan twee dingen tegelijk denken: onmogelijk.