Het zal de meeste bewoners van Rijswijk nog niet bekend zijn, maar de productiefste romanschrijver van Nederland woont in hun plaats. In 2025 publiceerde Cees van Hoore (77) maar liefst vier boeken: Café Maria, Zoon zoekt vader, Herfstvader en Een gespierde lafaard. 2026 is nog niet half voorbij, of hij heeft al weer twee nieuwe titels aan de lijst toegevoegd: Van de vrouw komt het licht en Een onzichtbaar kind.

Met de meest recente roman, Een onzichtbaar kind, laat de auteur zich van een nieuwe kant zien. Het is een thrillerachtig verhaal, waarin tal van aanstekelijke mijmeringen over de eindigheid van het leven verweven zitten.

Tijdens een vakantie op het Franse platteland merken een arts van 50 en zijn 20 jaar jongere vriendin dat er iets aan de hand is met het huis dat ze huren. Ze genieten van rust, natuur boeken en een zwembadje op de binnenplaats, ze slapen er heerlijk, maar telkens horen ze iets, een stuiterend balletje, lijkt het wel, of een rondkruipend dier, kreunende balken, een deur die spontaan opengaat, of er staat een stoel ineens op een andere plaats, waardoor het lijkt of er nog iemand in het huis is.

De angst groeit. Ook de schrik op de gezichten van de zwijgzame dorpsbewoners als ze aan hen vertellen waar ze logeren, verhoogt de alarmerende sfeer die de vakantie steeds verder inkleurt. Vooral een ontmoeting met de oude Thomas op het kerkhof maakt indruk. Met hem zullen ze meer te maken krijgen.

Het inspireert de man tot gedachten over de dood en het snelle voortgaan van de tijd. Bestaan de doden niet op de een of andere manier toch nog? En als het antwoord ‘ja’ is, waar zijn ze dan? Gewoon tussen de levenden misschien? En hoe kan het dat sommige mensen in het dorp de vrouw bekend voorkomen?

Op een bepaald moment ziet de vrouw een meisje in het zwembadje zitten. Het verontrust haar, maar wekt ook een verlangen naar een kind in haar op. Zo sluipt het mysterie van dood en geboorte rond tussen de personages in dit boek.

Dat het verhaal regelmatig kippenvel bij de lezer oproept, komt doordat de schrijver het thrillerelement er niet dik bovenop legt. Telkens roert Van Hoore op een subtiele manier iets surrealistisch door de gebeurtenissen heen, waarna het zeer geleidelijk groeit.

Zoals altijd blinkt Van Hoore uit in rake waarnemingen, beelden en vergelijkingen. Als de vrouw een tijdschrift koopt bij een kiosk, staat er: ‘Ze legt een tienfrancstuk op het schoteltje. Er komt een oude hand naar buiten die het geld oppakt en wisselgeld neerlegt. In de kiosk is het duister. Alsof er alleen maar een hand woont, een oude hand die moe is van het geld aannemen.’ In een boek waarin de dood in iedere alinea aanwezig is, heeft deze beschrijving een ongrijpbaar huiveringwekkende werking.

Cees van Hoore, Een onzichtbaar kind. Uitgeverij Aspekt, 204 bladzijden