De examenperiode hangt in de lucht. Terwijl veel vmbo‑scholen al weken in de examenmodus zitten, begint voor onze havo-, vwo- en tto‑leerlingen het echte werk op 8 mei. Maandenlang is er geleerd, geoefend, gezucht en gezwoegd. En dan ineens is het zover: de laatste meters van een lange schoolreis.

Die periode is altijd een beetje dubbel. Natuurlijk is er spanning—examens blijven spannend. Maar er zit ook iets weemoedigs in. Je neemt afscheid van een plek waar je vijf of zes jaar hebt rondgelopen, waar je vrienden hebt gemaakt, waar je bent gegroeid van puber tot bijna-volwassene. Dat is precies wat mij zo raakt aan het voortgezet onderwijs: in die paar jaar verandert er zó veel in een mens.

En dan is er de examenstunt. Historisch gezien een begrip, maar voor schoolleiders soms ook een bron van lichte hartkloppingen. Want hoe gun je leerlingen een onvergetelijke dag zonder dat het gebouw eraan moet geloven of de veiligheid in het geding komt? Bovendien trekt zo’n dag vaak ook leerlingen van andere scholen aan—en dat gaat niet altijd goed. Ik heb het helaas van dichtbij meegemaakt: tien jaar geleden liep het op een andere school flink uit de hand. Zonde en totaal onnodig.

Maar dit jaar… dit jaar was anders. Dit jaar was fantastisch.

De examenstunt op het Alfrink College was zonder twijfel de leukste die ik in ruim twintig jaar onderwijs heb meegemaakt. Een feest zonder gedoe, zonder schade, zonder rommel—maar mét een enorme dosis plezier. Docenten in sumopakken die in de aula worstelden, taartgevechten tussen leerlingen en leraren, karaoke in de hal, een docent die buiten als DJ draaide, dansende leerlingen onder een wolk van holipoeder. Overal vrolijke gezichten. Overal verbinding.

Veel examenleerlingen droegen witte T‑shirts waarop medeleerlingen en docenten warme boodschappen schreven—een soort draagbare herinnering die geluk brengt. En eerlijk: het voelde ook echt alsof er iets bijzonders gebeurde. Leerlingen met elkaar, collega’s met elkaar, leerlingen en docenten samen. Precies zoals je het hoopt.

Dat dit zo goed verliep, is geen toeval. Onze schoolleiders en conciërges hebben in goed overleg met de leerlingen gewerkt aan een plan dat leuk, uitvoerbaar én veilig was. En ja, ik zeg het met trots: wij hebben op het Alfrink College gewoon de leukste leerlingen die je je kunt wensen.

Tot slot mijn gouden tip voor collega‑scholen: begin op tijd met praten. Stel grenzen, maar blijf in gesprek. En onderschat nooit de waarde van je conciërges—zij kennen de leerlingen vaak op een manier die goud waard is.

Afscheid nemen doet soms een beetje pijn. Maar als het eruitziet zoals dit jaar, dan voelt het vooral als een feestje. Nu op naar de eindexamens en daarna nog een feestelijke diploma-uitreiking!

Philip de Vries is rector/Voorzitter College van Bestuur bij het Alfrink College