Ineens duikt de naam Fleur Agema weer op. Niet in de kolommen van De Telegraaf - toch zo’n beetje het lijfblad van de gemiddelde PVV’er - maar op de website van Den Haag FM; het kleine broertje van Omroep West. De werkloze Fleur zou namelijk - zo willen de geruchten - wethouderskandidaat zijn voor Hart voor Den Haag.

Hoe komt het dat ik ’t verhaal dat Fleur al in de fractiegangen van het Haagse stadhuis is gesignaleerd niet meteen als onzin terzijde schuif? Dat heeft alles te maken met de onbetwiste baas van Hart voor Den Haag, Richard de Mos. Immers ruim vier jaar geleden toverde De Mos ineens Rita Verdonk als zijn nummer 2 uit zijn hoge hoed. 

Dat liep uiteindelijk anders dan Rita zich had voorgesteld. Want Hart voor Den Haag bleef buiten het college en in plaats van wethouder werd Rita gewoon raadslid. Dus in plaats van tegen een heel lucratieve vergoeding te besturen met ondersteuning van een secretaresse, woordvoerder en auto met chauffeur, moest Rita als eenvoudig raadslid eindeloos lange vergaderingen bijwonen. Een jaar voor de nieuwe gemeenteraadsverkiezingen liet ze al weten, dat ze niet meer van de partij was.

Pikorde

Binnen Hart voor Den Haag zullen een paar mensen meteen opgelucht adem hebben gehaald. Want het is niet leuk als je je jaar in jaar uit met hart en ziel inzet voor de club, je met veel ijver sponsoren en donateurs binnen weet te brengen en je je benen uit je lijf loopt te flyeren in zo’n lelijk felgroen jasje… en je moet slikken dat ene Rita ineens hoger in de pikorde staat.

Lijkt de geschiedenis zich nu met Fleur Agema te herhalen? Het zou me niet verbazen. Zo makkelijk als Richard de Mos in verleden bij de PVV op een zijspoor is gezet, zo makkelijk laat De Mos zelf ook medestanders vallen. Van Wilders heeft hij geleerd dat politiek een soort topvoetbal is: de coach bepaalt wie een basisplaats heeft en wie op de reservebank zit. Loyaliteit komt niet voor in het handboek.

Ik kijk dan ook met spanning uit naar de coalitie die volgens Richard de Mos voor de zomervakantie rond moet zijn. De klinkende overwinning die Hart voor Den Haag eerder dit jaar bij de verkiezingen behaalde (16 zetels) zal niet echt worden verzilverd. Het principe van ‘the winner takes it all’, gaat in de politiek niet altijd op. Samen met D66 een meerderheidscoalitie vormen wilde niet lukken. Dus moet het nu met de dwergpartijtjes VVD, CDA en Denk voor elkaar komen. En dat eist zijn tol.

Spek en bonen

Want hoe wordt de verdeling in het college? Getalsmatig is Hart voor Den Haag ruim vijf keer zo groot als de VVD en Denk en zelfs acht keer zo groot als het CDA. Hoe weerspiegel ja dat in een college van pakweg 8 wethouders? Zou je dat verhoudingsgewijs verdelen, dan heb je er 5 van Hart voor Den Haag en voor de kleintjes elk eentje. Maar niet één partij gaat natuurlijk voor spek en bonen aan zo’n coalitie meedoen.

Richard de Mos, die eindelijk weer een keer wethouder en loco-burgemeester hoopt te kunnen spelen, moet dus een zwembad vol water bij de wijn doen. Geen meerderheid voor zijn populistische clubje in het college. Drie HvDH-wethouders lijkt mij ’t maximaal haalbare. Maar ik hoor ook al rondzingen dat er over een coalitie wordt gesproken, waarbij elke deelnemende partij twee wethouders levert.

Als het inderdaad die kant op gaat, voorzie ik een hoop gebroken harten in de entourage van Richard de Mos. Want je zal maar Ralf Sluijs, Cynthia Langbroek of Arjen Dubbelaar zijn (respectievelijk de nummers 2, 3 en 4 op de lijst) en ineens rechts worden ingehaald door een oud-minister van de PVV. Dan voel je je toch flink bekocht, zo niet erger.  Er zijn wel politieke partijen door minder verscheurd geraakt.

Eigenlijk kun je je dan alleen maar troosten met de gedachte dat Fleur Agema er waarschijnlijk niet zo heel lang hoopt te zitten. Ze wil immers dolgraag ergens burgemeester worden. Dat is tot op heden niet gelukt. Maar een wethouderschap in een grote stad, kan een heel geschikte tussenstap zijn.