Ik kende hem eigenlijk het best als clubarts van Feyenoord: Casper van Eijck. Onlangs zat hij bij Eva aan tafel in haar talkshow. Daar vertelde hij niet alleen over zijn baan als chirurg en over zijn fantastische werk met betrekking tot het onderzoek naar alvleesklierkanker, maar liet hij ook zien wat voor een fantastische man er achter de chirurg schuilt. Of zoals zijn beste vriend René van der Gijp het zei: “Hij zit ontzettend goed in elkaar.”

Natuurlijk wist ik van zijn sociale betrokkenheid, zijn stichting en zijn inspanningen voor kinderen die het niet makkelijk hebben. En toch was ik uitermate geboeid door de arts van het Erasmus Medisch Centrum. Niet alleen omdat hij benadrukte dat hij als echte Rotterdammer nooit zal opgeven, maar met name vanwege de omgang met zijn patiënten. In die uitzending zat ook Ronald Dullemans, één van zijn patiënten. Hij vertelde dat hij het mobiele telefoonnummer van Casper van Eijck had gekregen. Op het moment dat Ronald het moeilijk kreeg, belde hij zijn arts, die onmiddellijk voor hem klaarstond.

“Jongere artsen zijn veel knapper, maar je moet als arts niet alleen behandelen, maar ook begeleiden, en dat moeten velen nog leren,” aldus Van Eijck. Waarom was ik door de uitzending zo gegrepen dat ik hem nogmaals heb teruggekeken? Dat komt omdat het wel heel dicht bij mijzelf kwam. Als patiënt van een fantastische cardioloog in het Haga-ziekenhuis was precies die kijk op de zorg voor mij zo herkenbaar. Iedere week heb ik even mailcontact met Vincent van Driel over mijn ritmestoornis. Ik ervaar dat hij, net als Van Eijck, de mens achter de patiënt ziet en dat voelt zo verschrikkelijk goed.

Aan het eind had Casper van Eijck nog een aardige sneer naar de politiek: ”Ik schrik van de inhoudelijke kennis van politici ten aanzien van de zorg. Ze maken zich druk over onbelangrijke zaken, terwijl een goede gezondheid verreweg het allerbelangrijkste is.” Misschien toch ook goed als de politiek de uitzending van Eva nog eens terugkijkt. Van Eijck en Van Driel: ze zijn goud waard.