Laatste wens vader Ter Borg

img
img
.

Semper Altius doelman Ronny ter Borg kende vorige week een emotionele wedstrijd op sportpark Hoekpolder. Zijn vader die momenteel in een hospice ligt, wilde nog een maal zijn zoon in het doel van Semper Altius zien. Ronny doet verslag van de middag die hem en zijn vader zeer goed deden.

“Mijn vader had al een tijd lang van lichamelijke klachten, koorts, vermoeidheid, futloos, verminderde eetlust, gewichtsverlies etc. Derde kerstdag kreeg hij ook uitval van zijn linkerarm en been. Toen zijn we naar de spoedeisende hulp gereden. Daar hebben er een aantal onderzoeken plaatsgevonden en aan het einde van de avond kregen we het bericht dat hij een beroerte had gehad, maar nog erger.. Op de scan was ook een tumor van 11 centimeter op zijn linkerlong gevonden. Dat was longkanker met uitzaaiingen door heel het lichaam. Onze wereld stortte in. De dagen daarna hebben er veel onderzoeken plaatsgevonden en heeft mijn vader er diverse beroertes overheen gehad, waardoor hij niets meer zelfstandig kan. Daarom konden wij (mijn moeder en ik) hem thuis niet meer verzorgen. Dat is zorgen voor een terminaal zieke.” “

Hospice
“Daarom verblijft hij momenteel al twee weken in een hospice genaamd Nolenshage tegenover voetbalvereniging Duno. We weten dat het aflopend is en hij vrij snel zal komen te overlijden. Op deze afdeling brengen ze de laatste wens van iemand in vervulling. Mijn wens en die van mijn vader was om nog een keer naar de voetbal te gaan en nog een wedstrijd voor hem te spelen. Mijn vader is redelijk bekend in het amateurvoetbal en heeft in het verleden ook diverse functies bekleed. O.a. bij Haaglandia en Semper Altius. Mijn vader heeft vanaf mijn 6de jaar elke zaterdag bij mij langs de lijn gestaan. Randje 16, daar ik keeper was. Zaterdag 2 februari was dan ook een emotionele, maar speciale dag voor ons. Er zijn honderden mensen op afgekomen. Er was sfeer, vuurwerk en twee teams die samengesteld waren uit vrienden en kennissen van mijn vader. Tot de laatste 5 minuten had ik de focus totaal op de wedstrijd, maar de laatste minuten waren zwaar. Ik mocht in de laatste minuut een penalty nemen en benutte deze. Na het laatste fluitsignaal bedankte ik het publiek en liep naar mijn vader. Dat was het moeilijkste moment. Mijn vader en ik barstten in huilen uit en ik omhelsde hem. Het publiek klapte. Een waardevolle en onvergetelijke middag.”