Vorige week was de week van het Pesten. Al die weken en al die maanden waarin aandacht gevraagd wordt voor een onderwerp: gender, geschiedenis, analfabetisme enz. Zomaar een paar onderwerpen die ik onthoud omdat mij die mij aanspreken. Ik probeer met die thema’s altijd wel wat te doen. Er over praten met u nu, bijvoorbeeld.

Pesten. Zelf heb ik niet het idee dat ik gepest ben maar ik weet wel dat er altijd wel ergens mensen zijn geweest die mij zeker toen ik jong was, tot een groep ‘anderen’ rekenden. Pinda’s, blauwen waren dan de behapbare scheldwoorden, spleetoog of bruine vond ik al een stuk minder.

Mijn zoon werd hartelijk uitgelachen door bijna een hele klas toen hij op achtjarige leeftijd zei dat hij misschien wel balletdanser wilde worden. De hele klas had nog nooit een balletvoorstelling gezien maar brulde als uit een mond ‘homo’. (Terwijl ze die natuurlijk ook nauwelijks tot niet kenden). Wat zou een docent dan moeten doen? Ik zeg: erover praten.

Mijn dochter leende haar kleurpotloden uit en kreeg ze als stompjes terug. Als ze haar handdoek een keer vergeten was bij gym, werd haar een handdoek beloofd maar liep iedereen weg. Dat soort subtiele dingen. Iedere dag. En maar door en door. Eerste reactie van de leerkracht ‘ze moet ook meer van zich afbijten’.

Op de sociale media wordt onder het mom van ‘de waarheid kunnen zeggen’ ook wat afgepest; lekker anoniem anderen uitmaken voor Gutmensch, of niet-Nederland liefhebbend genoeg. Om van keihard bedreigen maar niet te spreken. Van je afbijten… Wel dat doe ik en voor diegenen die mij volgen op Twitter ofzo: kijk maar eens hoe plezierig ik dan bejegend word.

Kortom, er wordt wat af gepest zo dagelijks en in bijna ieders leven en overal. Van mijn leerlingen weet ik, dat meer dan de helft zich weleens gepest voelt of voelde.

Een paar jaar geleden werd er een onderzoek gepubliceerd uit België waaruit bleek dat honderden mensen per jaar een einde aan hun leven maken omdat ze gepest worden op hun werk. Schokkende cijfers. Schokkende berichten. Maar wat doen we?

Hier in Nederland staat de werkdruk en vooral het verminderen daarvan hoog op de agenda van werkgevers en werknemers. Maar hoe voorkom je pesten op het werk – waar wordt dat besproken.

Als collectief hebben we een verantwoordelijkheid: werkgevers, ondernemingsraden, scholen. Maar verder is er altijd en altijd weer de persoonlijke verantwoordelijkheid: vaders, moeders, vrienden, vriendinnen wees attent. Maak excuses en bedenk dat ‘wat u niet wilt dat u geschiedt doe dat ook een ander niet.’

Simpel en dus oh, zo moeilijk.